آب بندی ساختمان های تراز منفی یا گود ها، در حین ساخت

آب بندی ساختمان های تراز منفی یا گود ها، در حین ساخت
فهرست

آب بندی ساختمان های تراز منفی یا گود ها ، در حین و پس از احداث

آب بندی یا نفوذ ناپذیری سازه های بتنی به لحاظ شکل دیداری ، مشکلات بهره برداری و دوام سازه های بتنی دارای اهمیت می باشد. این موارد در هر سازه بسته به شرایط می تواند از اهمیت مضاعفی برخودار باشد. به طور مثال در یک اسکله یا سازه صنعتی دوام و مشکلات بهره برداری مهمترین عامل و در یک ساختمان مسکونی و تجاری مبحث دیداری نیز اهمیت بالایی در کنار دو مورد مذکور برخودار است.

انواع روش آب بندی سازه ها

آب بندی سازه های بتنی به صورت استاندارد در دو حالت لحاظ تدابیر در حین ساخت و آب بندی پس از ساخت قابل انجام است.

در خصوص سازه های با شرایط بهره برداری فشار مثبت ( مانند مخازن آب و فاضلاب ) باید گفت که هر دو روش آب بندی دارای مزیت هایی است و در کل دو سیستم در صورت اجرای صحیح دارای اختلاف کیفی فاحشی نمی باشد.

آب بندی به صورت فشار منفی

لذا در شرایط فشار منفی ، مانند ساختمان یا سازه های زیرزمینی ، کاملا متفاوت است ، در روش پس از ساخت معمولا دوام سازه ها به خطر می افتد، چرا که عموما شاهد هستیم آب تا حدود زیادی درون بتن نفوذ نموده و صرفا جلوی خروج گرفته می شود.

علاوه براین در بعضی مواقع آب بندی در حالت پس از اجرا و فشار منفی دارای صعوبت های بالایی می باشد که گاه موفقیت عملیات آب بندی رو با مخاطره روبرو می کند ، یا ناچار به بکارگیری روش های غیر استاندارد و نامطمئن و یا صرف هزینه ها نا متعارف و غیر منصفانه هستیم.

نکات فنی در آب بندی سازه در حین اجرا

چیزی که کارفرمایان باید به آن توجه ویژه داشته باشند برخورد واقع بینانه با ماهیت هر دو روش و مزایا و معایب آنها می باشد و برخورد صرفا کاغذی می تواند منجر به صرف زمان و هزینه بالا و ورود به مشکلات حقوقی فی مابین مجری و کارفرما گردد.

آب بندی ساختمان های تراز منفی یا گود ها، در حین ساخت

 در این راستا ، این مجموعه با عنایت به تجربه چندین ساله و تیم تخصصی خود ، اقدام به تنظیم و ارائه این راهنما برای آب بندی سازه های زیرزمینی نموده تا کارفرمایان و مجریان محترم بتوانند با استفاده از آن تصمیمی موثر و درست با حداکثر ضریب اطمینان از موفقیت فرآیند آب بند نمودن سازه  اخذ نمایند.

اصول آب بندی سازه های تراز منفی :

با توجه به موارد گفته شده در پیش ، بهترین و اطمینان بخش ترین روش حفاظت و آب بند نمودن بتن و ساختمان ، به کارگیری تدابیر در زمان ساخت می باشد. در حال حاضر به طور کلی سه روش ذیل برای تحقق آب بند سازی در حین ساخت  وجود دارد .

  • طراحی و اجرای سیستم زهکشی
  • استفاده از سیستم های ژئوسنتتیک ( ژئوممبرین و ژئوتکستایل یا GCL )
  • اجرای بتن آب بند و نفوذناپذیر ، در کنار تمهیدات اجرایی

در اینجا سعی می شود به برخی جزئیات اجرایی و معایب و مزایای هر یک از سیستم های فوق الذکر پرداخته شود.

طراحی و اجرای سیستم زهکش :

در این روش ، بسته به شرایط محلی ، دسترسی ها به سیستم دفع فاضلاب ، نقشه و جانمایی سازه یا ساختمان ، با حفاری چاه های عمودی و افقی و تعبیه لوله های زهکش و لترال ، آب منطقه به بخشی از محل هدایت شده و از آنجا به دورن فاضلاب شهری یا مکان مقتصی پمپاژ می گردد.

پر واضح است که این روش ، سیستمی غیر ایمن بوده و از این رو در اکثر پروژه ها به عنوان روشی موقت و یا  پوششی و تکمیلی در کنار سایر روش ها به کار می رود. چرا  احتمال گرفتی لوله های انتقال به مرور زمان و یا خراب شدن پمپ های پمپاژ می تواند منجر به مختل شدن فرآیند و نفوذ آب به درون سازه گردد.

لذا سیستم زهکش می تواند روشی بهینه در کنار دو روش بعدی و همچنین برای پایین آوردن و کنترل آب برای اجرای سازه ها و فراهم کردن شرایط اجرای خاکبرداری و بتن ریزی باشد.

ژئوسنتتیک ( ژئوممبرین و ژئوتکستایل یا GCL ):

در این سیستم ، پس از اتمام عملیات خاکبرداری ، با اجرای ورق های ژئوممبرین پی وی سی یا پلی اتیلن به ضخمات 1.5 یا دو میلیمتر و دو لایه ژئوتکستایل در طرفین برای محافظت از آن در طرفین ، گود ایجاد شده به صورت کاسه آب بند و نفوذ ناپذیر می گردد. در این سیستم باید توجه ویژه ای به جوش ورق ها صورت پذیرد تا اطمینان خاطر از عملکرد نفوذ ناپذیری گود حاصل شود.

آنچه باید در این جا مورد توجه ویژه ای قرار گیرد ، مشکل رایج در سیستم ژئوسنتتیک ها ، یعنی احتمال سوراخ شدگی ورق در حین اجرا براثر عملیات اجرایی به صورت سهوی و یا عمدی، می باشد. چرا که در این شرایط با نفوذ آب درون گود و کاسه ژئوممبرین ، عملا کارکرد کل سیستم مختل و بلا اثر می شود.

نکات اجرایی

نکته پر اهیمت این امر در این شرایط ، زمانی است که این روش به تنهایی انجام می شود و عملا به اطمینان از این روش ، اجرای سازه بدون لحاظ تمهیدات آب بندی خاصی صورت پذیرفته و هیچ گونه پیش گیری برای آب بندی سازه دیده و اجرا نشده و عملا با نفوذ آب به درون کاسه ژئوممبرین، آب به راحتی از نقاط مختلف به درون سازه وارد می گردد.

با توجه به احتمال بالای این آسیب دیدگی در حین ساخت از یک سو و عدم دسترسی پس سیستم ئوسنتتیک اجرا شده پس از ساخت ساختمان به منظور ترمیم نقاط آسیب دیده ، بسیاری از کارشناسان و کارفرمایان به این نتیجه رسیده اند که این سیستم به تنهایی دارای ریسک بالایی بوده و می بایست به همراه این روش از تمهیدات بتن آب بند ( روش سوم ) نیز به صورت توامان استفاده نمود.

معایب روش ژئوسنتتیک

از دیگر معایب این سیستم می توان به هزینه بالاتر آن نسبت به سایر روش ها اشاره کرد که با توجه به ریسک ذکر شده در بالا که می تواند کل عملیات را با تردید مواجه کند ، استفاده از این روش به تنهایی با تردید هایی روبرو می باشد.

نکات فنی در آب بندی سازه در حین اجرا

آب بند نمودن سازه به روش اجرای بتن آب بند و نفوذ ناپذیر :

در سیستم آب بندی سازه های بتنی ، دو مبحث در دستور کار قرار دارد. مبحث اول اجرای بتن آب بند و مبحث دوم آب بندی درزهای های اجرای بین مراحل مختلف کار ، درزهای فونداسیون و دیوار ، ستون و تیر با دیوار ( در استراکچرهای فلزی ) ، آب بندی دیوار با تیر و سقف و … می باشد. در این راستا دو بخش به صورت مجزا شرح داده می شود.

  1. بخش نخست ، به کارگیری تمهیدات جهت نفوذ ناپذیری حداکثری جسم بتن :

با توجه به اینکه بتن محصولی نا همگن می باشد ، بررسی آن ( حتی بتن های با مقاومت بالا ) زیر میکروسکوپ مشخص می نماید که بتن دارای حفرات موئینه کوچک و بزرگ می باشد که باعث نفوذ آب و مایعات درون آن می شود. با این وجود به طور معمول این حفرات در بتن های با کیفیت ، باعث نشت آب ، به خصوص در کوتاه مدت نمی گردد.

اما آنچه نیاز به آب بندی بتن را لازم نموده است، مشکلات ، محدودیت و حوادث اجرای بتن می باشد. پر واضح یک بتن یکپارچه و به خوبی متراکم شده در ضخامت های بالا جلوی نفوذ آب را به صورت جاری خواهد گرفت .

لذا بروز مشکلات اجرایی که تجربه نشان داده بسیار واقع بینانه است باعث نقاط ضعف در بتن شده که باید برای جلوگیری از بروز و تاثیر منفی آن و به تبع بروز نشت آب تمهیدات لازم پیش بینی گردد.

از جمله این مشکلات می توان به تراکم ناکافی ، تراکم زیاد که باعث کرمو شدگی گردد ، جداشدگی بتن ، ترک های ناشی از جمع شدگی ، تراکم نا کافی به علت تراکم میلگردها ، درزهای اجرایی پیش بینی نشده به علت نامنظم بودن تخلیه بتن ناشی از خراب شدن پمپ بتن یا تراک میکسر ها ، نسبت آب به سیمان بالا و … شاره کرد.

نکات مهم در این روش

بدیهی است که بروز برخی از این مشکلات مانند خراب شدن تراک میکسر یا پمپ بتن در اختیار عوامل اجرایی نبوده و حادثه ای غیر قابل پیش بینی می باشد. از سوی دیگر با توجه به عدم دسترسی به پشت دیوار پس از بتن ریزی ( نظر به اینکه اغلب قالب ها یک طرفه می باشند ) امکان تعمیر نقاط از بیرون و فشار مثبت وجود ندارد.

در این چارچوب ، باید تدابیر لازم برای کم شدن حداکثری اثرات ناشی از این مشکلات به کار گرفته شود. از این رو طبیعتا راهکار استفاده از افزودنی های بتن می باشد.

در اینجا دو محصول مناسب و کاربردی اولی تولید مجموعه کلینیک فنی و تخصصی بتن ایران ( رایحه بتن سبز ) و دومی محصول شرکت معظم پنترون معرفی می گردد. تا با توجه به شرایط موجود از منظر واردات درصورت عدم موجودی محصول شرکت پنترون از محصول اول استفاده شود.

استفاده از افزودنی بتن Dezomix 4500  :

1-این محصول بر پایه ترکیبات معینی از پودر میکروسیلیکا ، ابروان کننده بتن بر پایه پلی کربوکسیلات ، الیاف بتن و آب می باشد. میزان مصرف این محصول 5 تا 9 درصد وزن سیمان مصرفی در بتن می باشد.

2-این محصول علاوه بر کاهش نفوذپذیری بتن دارای مزایایی چون افزایش اسلامپ بتن و سهولت بتن ریزی و تراکم بتن و کاهش نسبت آب به سیمان ، افزایش دوام به علت کاهش مقاومت الکتریکی و نفوذپذیری و مقاومت بتن می باشد.

عملکرد آب بندی این محصولات علاوه بر کاهش نسبت آب به سیمان ، برمبنای خواص فیزیکی ذرات ریز میکروسیلیس و پر کردن منافذ از یک سو و از سوی دیگر ، واکنش شیمیایی میکروسیلیس با اجزا آزاد سیمان و ایجاد ترکیبات سیلیکاتی می باشد.

3-این محصول می بایست در پایکار به نسبت تعیین شده به بتن اضافه و پس از اختلاط 3 تا 5 دقیقه ای بتن تخلیه گردد. اسلامپ بتن باید پیش از اضافه شدن Dezomix 4500 ، در حدود 6 باشد. بتن حاصله پس از اضافه شدن افزودنی دارای اسلامپی مناسب برای پمپاژ می باشد.

استفاده از افزودنی بتن Penetron Admix :

1-این محصول که آخرین تکنولوژی افزودنی های آب بند در سطح دنیا می باشد بر پایه ترکیبات شبه سیمانی و افزودنی های فرموله شده اختصاصی می باشد.

2-این محصول نسل آخر کریستال سازه های می باشد که تکنولوژی آن صرفا در اختیار شرکت های زایپکس ، کریستالاین اسپانیا ، کرایتون و پنترون می باشد. عملکرد این محصول بر مبنای واکنش با آهک آزاد در سیمان بتن و ایجاد کریستال های آب بند و پر کردن کلیه حفرات و حتی ترک و درزهای اجرایی تا 400 میکرون می باشد.

3-این محصول با آب بند جسم بتن ، حتی قابلیت خود ترمیم و آب بندی درزهای اجرایی و ترکهای احتمالی در آینده را دارا می باشد. این محصول نیز می بایست در پایکار مخلوط و پس از اختلاط 3 تا 5 دقیقه ای ، بتن آماده ریختن در محل می باشد. میزان مصرف این محصول دو درصد وزن سیمان مصرفی در بتن  می باشد.

آب بند نمودن سازه به روش اجرای بتن آب بند و نفوذ ناپذیر :

توجه : 

می توان برای کاهش هزینه و نیز ضخامت بالای فونداسیون ، از به کارگیری افزودنی های فوق الذکر در بتن فونداسیون خود داری و صرفا از یک فوق روان کننده برای تراکم بهتر و امکان پمپاژ و کاهش نسبت آب به سیمان بهره جست.

همچنین برای اطمینان خاطر از اجرای دوغابی یا خشکه پاشی پوشش Betogard P-30 به میزان 1.5 کیلوگرم بر مترمربع ، بر روی بتن مگر ، پس از آرماتور بندی و پیش از ریختن بتن می توان بهره جست.

  1. بخش دوم ، به کارگیری تمهیدات جهت آب بندی درزهای اجرایی سازه :

بدون شک مهمترین بخش از عملیات ، این قسمت می باشد. چرا که بالاترین پتاسنیل نشت در این بخش وجود دارد و به واقع در صورت عدم به کارگیری تمهیدات لازم نشت از این قسمت ها قطعی است. از این رو ، باید بیشتر و بهترین عملکرد در این محل ها صورت پذیرد.

برای آب بندی درزهای اجرایی پیش بینی شده ، سه روش وجود دارد که بسته به محل درز و شرایط می بایست از آنها استفاده نمود.

آب بندی درز اتصال فونداسیون به دیوار : 

در این محصل های با توجه به شرایط محلی بهترین گزینه استفاده از واتراستاپ PVC می باشد. این واتراستاپ باید به نحو درست ، که واتراستاپ دچار در رفتگی نگردد ، در مرکز عرض دیوار نصب شود. واتراستاپ بهینه در این محل از نوع تخت ، سی سانتیمتر عرض و 4 میلیمتر ضخامت می باشد.

بهتراست در محل دیوار بیرونی و نصب واتراستاپ ، برای اینکه بتن تا مرکز واتراستاپ ریخته شود ، رامکا اجرا شود. از سوراخ کردن واتراستاپ باید به شدت خود داری نمود.

آب بندی درزهای اجرایی ارتفاعی و طولی در دیوار ، درزهای زیر و روی سقف و قطع بتن ها : 

در این درزها دو روش وجود می توان استفاده نمود. که البته با توجه به حساسیت موضوع ، برای اطمینان خاطر پیشنهاد می گردد به صورت توام ، از دو روش استفاده نمود. گزینه نخست ، مبتنی برای اجرای واتراستاپ های منبسط شونده هیدورفیکی می باشد.

عملکرد این واتراتساپ ها بر اساس انبساط حجمی در مجاورت با آب می باشد و مسدود کردن درز و جلوگیری از عبور آب می باشد. واتراستاپ های هیدروفیلی باید در طول و در مرکز عرضی دیوار نصب شوند. باید توجه داشت درزها به شکلی ایجاد شوند که سطح نهایی ( محل نصب واتراستاپ ) تقریبا صاف باشد تا واتراستاپ به خوبی روی آب بچسبد.

میزان افزایش حجم واتراتساپ ها به طور متوسط بتن 300 تا 700 درصد می باشد که البته منطق ایجاب می کند با توجه به ابعاد مویی درز ، بیش از 50 درصد نیاز به افزایش حجم نباشد.

آب بندی درز اتصال فونداسیون به دیوار : 

گزینه دوم

گزینه دوم ، مبتنی بر استفاده از چسب اپوکسی اتصال بتن قدیم به جدید Dezobond P-1800 می باشد. این چسب به میزان 1 کیلوگرم در مترمربع ، به صورت شره ای ( با توجه به عدم دسترسی به محل درز ) بر روی سطح درز اجرا می گردد و سپس بتن مرحله دوم بر روی آن اجرا می گردد.

باید چسب به میزان اعمال گردد که بتن روی آن حداکثر ظرف 20 دقیقه بر روی آن ریخته شود ( بتن پایکار باشد ) . خصوصیات این محصول به نحوی است که پس از حشک شدن بتن ، درز به کلی غیر قابل نفوذ و در برابر بارهای سازه ای نیز مقاوم می باشد.

نتیجه گیری :

با توجه به شرایط گفته شده و آب بندی اصل سازه و کمترین احتمال آسیب دیدگی سیستم آب بندی بهترین و اطمینان بخش ترین سیستم آب بند نموده ساختمان و سازه های زیر تراز آب زیرزمینی ، اجرای بتن آب بند می باشد.

البته این امکان وجود دارد که از دو روش اول نیز به برای تقویت اطمینان بهره جست . ولی اگر بنا به مباحث فنی و اقتصادی عزم بکاری تنها یه روش وجود داشته باشد ، بدون شک اقتصادی ترین روش استفاده از روش بتن آب بند و نفوذ ناپذیر می باشد.

لذا موفقیت این امر نیز مستلزم به اتخاذ تدابیر کارشناسی در قطع های بتن ، اختلاط و مشخصات بتن مصرفی و سایر راهکارهای مرتبط و دقت در اجرای گام به گام عملیات توسط کارشناسان با تجربه و کاربلد می باشد.

پیشنهاد همکاری :

در این راستا مجموعه کلینیک فنی و تخصصی بتن ایران ، با اتکا به بیش از پانزده سال سابقه تخصصی و اجرای پروژه ها پر تعداد و برجسته تعمیر و آب بندی ، در اختیار داشتن دانش و تیم کارشناسی و اجرایی و نیز متریال مورد نیاز وارداتی و تولیدی ، آمادگی دارد تا با کارفرمایان محترم در آب بندی نمودن سازه های بتنی همکاری نماید.

لازم به ذکر است نحوی همکاری این شرکت با کارفرمایان محترم به نحوی است که در صورت نشت و نفوذ آب درون سازه که به علت قصور این مجموعه باشد ، عملیات آب بندی ثانویه با بهترین روش های و متریال به صورت رایگان صورت می پذیرد. باشد که تخصص و تعهد این مجموعه باعث اطمینان خاطر کارفرمایان محترم گردد.

 

پرسش‌وپاسخ — آب‌بندی ساختمان‌های تراز منفی (گودها) در حین ساخت

1) آب‌بندی گود و زیرزمین یعنی چه و چرا اهمیت دارد؟

پاسخ: آب‌بندی یعنی مجموعهٔ اقداماتی که مانع ورود یا کنترل نفوذ آب به داخل سازهٔ زیر تراز زمین می‌شود. اهمیت آن در حفاظت از سازه و آرماتورها، جلوگیری از کاهش دوام، جلوگیری از مشکلات نم، پوسیدگی تاسیسات، جلوگیری از افزایش هزینه‌های ترمیم و تضمین کارکرد فضاهای زیرزمین است.

2) انواع اصلی روش‌های آب‌بندی کدام‌اند؟

پاسخ:
آب‌بندی خارجی مثبت‑سِاید (membrane/سیستم‌های ژئوممبران، بنتونیت، آسفالت)

انواع اصلی روش‌های آب‌بندی کدام‌اند؟
آب‌بندی داخلی (مایع یا پوشش کریستالی، غشای داخلی، تزریق)
بتن نفوذناپذیر/بتن با افزودنی‌های کریستالی یا integral waterproofing

سیستم‌های زهکشی و کنترل آب (drainage) همراه با پمپاژ (sump & pump)
معمولاً ترکیب چند روش (هیدرولیکی + غشا + زهکشی) بهترین عملکرد را دارد.

3) مثبت‑ساید (بیرونی) و منفی‑ساید (داخلی) آب‌بندی چه تفاوتی دارند؟ چه موقع هر کدام به‌کار می‌رود؟

پاسخ:
مثبت‑ساید: اعمال آب‌بندی از سمت بیرون دیوار (روبه خاک). بهترین عملکرد را دارد چون فشار هیدرواستاتیک بیرونی را تحمل می‌کند و مانع نفوذ اولیه می‌شود. مناسب وقتی امکان دسترسی بیرونی قبل از خاک‌ریزی وجود دارد.

منفی‑ساید: آب‌بندی از داخل فضای زیرزمین؛ زمانی استفاده می‌شود که دسترسی بیرونی ممکن نیست (مثلاً اجرای تاپ‑داون یا دیوارهٔ حائل دائمی). منفی‑ساید بیشتر برای کنترل نفوذ و زیبایی داخلی است، نه برای مقابله کامل با فشار هیدرواستاتیک. معمولاً نیازمند زهکشی و پمپ است.

4) در مرحلهٔ ساخت، ترتیب اجرای آب‌بندی چطور است؟

پاسخ: معمولاً:
کنترل گود و آب‌های زیرزمینی (پمپ/دِواتِرینگ موقت)
اجرای شاتکریت یا دیوارهٔ سازه‌ای (در صورت نیاز)

اجرای عایق/غشاء بیرونی (در صورت امکان) قبل از خاک‌ریزی
نصب واتر استاپ‌ها در درزهای اجرایی و سازه‌ای

اجرای بتن ریزی سازه با افزودنی‌های نفوذبند در صورت نیاز

نصب سیستم زهکشی (drainage board، لوله‌های سوراخ‌دار، فیلتر ژئوتکستایل)

حفاظت غشاء (protection board) و خاک‌ریزی مرحله‌ای با کنترل مصالح.
نکته: در سازه‌های top‑down یا زمانی که دسترسی بیرونی نیست، باید از سیستم‌های داخلی قوی و کنترل آب‌برداری بهره جست.

5) آب‌بندی در سیستم تاپ‑داون (top‑down) چگونه انجام می‌شود؟

پاسخ: در تاپ‑داون امکان اجرای غشای خارجی محدود است. روش‌های متداول: اجرای بتن نفوذناپذیر، استفاده از پیچ‌گوشتی‌ها/واتر استاپ‌های بین طبقات، پوشش‌های کریستالی روی سطوح داخلی، و طراحی سیستم زهکشی و چاهک‌های جمع‌آوری (sump).

همچنین اجرای غشاء پیش‌نصب‌شده روی دیوارهٔ دیافراگمی قبل از خاک‌برداری کامل (pre‑applied membrane) در بعضی پروژه‌ها انجام می‌شود.

6) نقش زهکشی (Drainage) در آب‌بندی چقدر مهم است؟

پاسخ: بسیار مهم — زهکشی فشار هیدرواستاتیک را کاهش می‌دهد، آب جمع‌شده را هدایت و به چاهک‌های پمپاژ منتقل می‌کند. حتی با بهترین غشاءها، وجود سیستم زهکشی مناسب برای کاهش بار روی غشاء و کنترل نشت ضروری است.

7) چه انواع غشاء (membrane) رایج است و مزایا/معایب هر کدام؟

پاسخ:
غشاء‌های PVC/EPDM/TPO (sheet): نصب سریع، جوش لب به لب، مناسب برای دسترسی بیرونی؛ نیاز به محافظت مکانیکی.
غشاء‌های بنتونیت (Bentonite sheets): خودترمیم‌کننده در برابر نفوذ آب، مناسب اتصالات پیچیده، اما حساس به آلودگی و نیاز به فشرده‌سازی مناسب.

قیر/آسفالت (bituminous coatings / membranes): اقتصادی، برای تماس مستقیم با خاک مناسب، نیاز به کنترل ضخامت و محافظت.
غشاهای پلیمری با پشت‌پوش محافظ: ترکیبی از باثباتی و مقاومت مکانیکی خوب.

انتخاب بستگی به شرایط سایت، سطح تماس با آب، هزینه و روش اجرایی دارد.

8) واتر استاپ‌ها (Waterstops) چه کاربردی دارند و چه انواعی دارند؟

پاسخ: واتر استاپ در درزهای سازه‌ای برای جلوگیری از نفوذ آب تعبیه می‌شود. انواع: PVC, TPV, Bentonite waterstop, تورهای گالوانیزه یا فلزی، و واتر استاپ‌های هیدروفیلیک. انتخاب براساس حرکت درز، امکان جوشکاری یا اتصال، و خواص شیمیایی آب انجام می‌شود.

9) استفاده از افزودنی‌های کریستالی و integral waterproofing چطور است؟

پاسخ: افزودنی‌های کریستالی (crystalline admixtures) که به بتن اضافه یا به‌صورت دوغاب روی سطح اجرا می‌شوند، باعث بسته شدن منافذ موئی با رشد بلورهای نامحلول در حضور آب می‌شوند.

این روش برای کنترل نفوذ موئی مفید است اما در مقابل ترک‌های بزرگ یا نشت فعال کاربر ندارد. برای کاهش نفوذپذیری بتن در کنار غشاها کاربردی است.

 

10) چه نکاتی درباره درزهای ساختمانی و اتصالات تاسیساتی باید رعایت شود؟

پاسخ:
همهٔ درزها باید با واتر استاپ مناسب تجهیز شوند.
نفوذ تاسیسات (لوله، کابل) باید با فولینگ مناسب، بوشینگ‌های آب‌بند یا فلاشینگ‌های الاستومری آب‌بندی شود.

نقاط عبور باید قبل از بتن‌ریزی کنترل و تست شوند.
درزهای حرارتی یا اجرایی باید جزئیات اجرایی و انعطاف‌پذیری لازم را داشته باشند.

11) کنترل آب زیرزمینی در زمان ساخت (Dewatering) چه محدودیت‌هایی دارد؟

پاسخ: دِواتِرینگ موقت می‌تواند نشست زمین و تأثیر بر سازه‌های مجاور ایجاد کند؛ باید با مطالعات ژئوتکنیک انجام شود. در بسیاری موارد امکان دِواتِرینگ کامل وجود ندارد و باید ترکیبی از زهکشی و عایق‌بندی اجرا شود.

12) محافظت فیزیکی (Protection board) بعد از نصب غشاء چرا لازم است؟

پاسخ: برای جلوگیری از آسیب مکانیکی غشاء هنگام خاک‌ریزی یا تماس با سنگریزه‌ها، استفاده از protection board یا لایهٔ محافظ توصیه می‌شود. بدون آن غشاء ممکن است سوراخ یا پارگی شود.

13) تست‌ها و کنترل کیفیت اجرایی کدام‌اند؟

پاسخ:
بازبینی چشمی و بررسی پیوستگی غشاء
تست جوش یا الکترونیکی برای غشاء PVC (Spark test / Holiday detection)

Flood test یا water ponding برای بررسی نشتی کف‌ها
تست‌های نفوذپذیری بتن (RCPT, permeability) و نمونه‌برداری

پروندهٔ نصب، تصاویری از مراحل و آزمایش‌های موقت باید نگهداری شود.

14) در صورت نشت آب در زمان ساخت چه اقداماتی باید انجام شود؟

پاسخ: ابتدا منبع نشت شناسایی شود (درز، نفوذ موئی، شکستگی غشاء). سپس اقدامات موقت: پمپ و جمع‌آوری آب، تزریق رزین یا گروت در محل نشت، اجرای وصله در غشاء، یا نصب پوشش داخلی موقت. تعمیرهای دائمی باید پس از کاوش و ارزیابی انجام شود.

15) بهترین روش برای آب‌بندی پی‌های عمیق و فونداسیون چیست؟

پاسخ: ترکیب بتن کم‌نفوذ (با admixture)، واتر استاپ در درزها، اجرای غشاء بیرونی تحت­الارضی و سیستم زهکشی اطراف فنداسیون. در شرایط بحرانی، استفاده از فولاد ضدزنگ یا پوشش‌های اپوکسی روی آرماتورها و سیستم کاتدیک پروتکشن نیز ممکن است مدنظر باشد.

16) آیا می‌شود تماماً روی آب‌بندی داخلی (منفی‑ساید) اتکا کرد؟

پاسخ: در شرایطی ممکن است، اما منفی‑ساید معمولاً به‌عنوان تکمیل یا در شرایطی که خارجی امکان‌پذیر نیست استفاده می‌شود. برای ساختمان‌هایی با بار هیدرواستاتیک بالا، منفی‑ساید بدون زهکشی و پمپ backup معمولاً کافی نیست.

17) چه مصالحی برای فیلتر و لایهٔ زهکشی توصیه می‌شود؟

پاسخ: لوله‌های پرسی یا پرفوره (perforated pipes) با بست‌ها، لایه‌های گراولی همراه با ژئوتکستایل برای جلوگیری از نفوذ ریزدانه‌ها، یا دِرِین‌مَت‌ها (drainage mats) با قابلیت تخلیه‌ی بالا.

18) نکات ایمنی در زمان اجرای آب‌بندی گود چیست؟

پاسخ: ایمنی در گودکاری شامل حفاظت در برابر ریزش، تهویه مناسب برای فضاهای بسته، کنترل جریان آب و برق، ایمنی کار با مواد شیمیایی (چسب‌ها، رزین‌ها)، و استفاده از PPE هنگام کار در ارتفاع و با غشاءها است.

19) نگهداری و سرویس پس از تحویل چگونه باشد؟

پاسخ: بازدید دوره‌ای از نقاط اتصال، سیستم‌های پمپاژ، چاهک‌ها، و بررسی رطوبت داخل فضاها. داشتن دستورالعمل بهره‌برداری و نگهداری جهت اطمینان از عملکرد پمپ‌ها و هشدار در صورت افزایش سطح آب الزامی است.

20) هزینه‌های متعارف اجرای آب‌بندی را چه عواملی تعیین می‌کنند؟

پاسخ: نوع غشاء، دسترسی به دیوارهٔ بیرونی، عمق گود، سطح در تماس با آب، نیاز به دِواتِرینگ موقت، محافظت‌های مکانیکی، پیچیدگی نقاط عبور تاسیساتی و سطح کنترل کیفیت. معمولاً هزینه کامل آب‌بندی با زهکشی مناسب از هزینهٔ تعمیرات آتی بسیار کمتر است.

21) اشتباهات رایج در پروژه‌ها چیست و چگونه از آن‌ها جلوگیری کنیم؟

پاسخ:
نصب ناقص یا شل غشاء (حل: آموزش، نظارت QC و چک لیست)
عدم نصب protection board قبل از خاک‌ریزی (حل: برنامه‌ریزی مرحله‌ای)

عدم توجه به درزها و نقاط عبور (حل: جزییات اجرایی و استفاده از واتر استاپ/فلاشینگ)
تکیه صرف بر آب‌بندی داخلی در پروژه‌هایی که نیاز به مثبت‑ساید دارند (حل: تحلیل مهندسی و گزینه‌های ترکیبی)

22) در صورت وجود فشار معکوس آب (uplift) چه روش‌هایی لازم است؟

پاسخ: طراحی فونداسیون برای مقاومت در برابر uplift، پیش‌بینی پیوستگی وزن مردهٔ کافی، استفاده از anchors یا tie‑down، و تضمین زهکشی مؤثر برای کاهش اختلاف فشار.

23) آیا باید از لایهٔ جداساز بین غشاء و خاک استفاده شود؟

پاسخ: بله؛ ژئوتکستایل یا protection board بین غشاء و خاک/سنگ برای جلوگیری از آسیب غشاء و انسداد زهکش توصیه می‌شود.

24) چگونه انتخاب بین سیستم‌های مختلف را انجام دهم؟ (راهنمای انتخاب)

پاسخ: با توجه به: سطح تماس با آب (دائمی/فصلی)، کیفیت آب (کلرید/سولفات)، عمق گود، امکان دسترسی بیرونی، بودجه، و خواسته‌های نگهداری. یک تحلیل مهندسی و مشورت با تولیدکنندهٔ سیستم و متخصص ژئوتکنیک ضروری است.

25) استانداردها و منابع مرجع چیست؟

پاسخ: استانداردهای بین‌المللی مثل ASTM, BS, EN و راهنماهای سازمان‌های حرفه‌ای (مثل ACI, RILEM) و استانداردهای ملی مبنای طراحی و اجرا هستند. همچنین دیتاشیت تولیدکنندهٔ غشاءها و واتر استاپ‌ها باید مبنا قرار گیرد.

26) چک‌لیست کنترل کیفیت سریع برای سایت (پیش از خاک‌ریزی) — چه آیتم‌هایی باید تیک بخورد؟

پاسخ:
غشاء کامل، بدون چین یا پارگی، با جوش‌های مناسب و تست‌شده
protection board نصب شده و فیکس شده

زهکش‌ها و لوله‌های سوراخ‌دار اجرا و به sump متصل شده‌اند
واتر استاپ‌ها در درزها نصب شده‌اند

نقاط عبور تاسیسات آب‌بندی شده‌اند
گزارش تست‌های چسبندگی/جوش/ponding موجود است

27) راهکارهای اضطراری در صورت خیس‌شدن غشاء در زمان اجرا؟

پاسخ: خشک‌سازی سطح، بررسی چسبندگی، در صورت لزوم تعویض نواحی آسیب‌دیده یا اعمال وصله‌های استاندارد طبق دستورالعمل تولیدکننده.

28) آیا پوشش آرماتورها قبل از بتن‌ریزی لازم است؟

پاسخ: در محیط‌های خیلی خورنده یا در صورت تاخیر در اجرا، پوشش آرماتور (coating) یا استفاده از فولاد با مقاومت به خوردگی (فولاد روکش‑اپوکسی یا فولاد زنگ‑نزن) می‌تواند توصیه شود، اما این هزینه باید با تحلیل طول عمر مقایسه شود.

29) آیا می‌شود بعد از تکمیل ساخت، آب‌بندی بیرونی را انجام داد؟

پاسخ: انجام آب‌بندی بیرونی پس از خاک‌ریزی بسیار دشوار و پرهزینه است. اگر امکانش وجود دارد، بهتر است قبل از خاک‌ریزی اجرا شود؛ در غیر این صورت باید از سیستم‌های داخلی قوی، تزریق و پوشش‌های داخلی استفاده کرد.

30) جمع‌بندی: مهم‌ترین قدم برای آب‌بندی موفق چیست؟

پاسخ: طراحی یک سیستم یکپارچه مبتنی بر شرایط سایت (آب زیرزمینی، نوع خاک، دسترسی)، اجرای دقیق جزئیات درزها و نقاط عبور، فراهم کردن زهکشی مناسب و کنترل کیفیت مستمر در حین اجرا. برنامه‌ریزی و نظارت مهندسی از مرحلهٔ طرح تا تحویل کلید است.

 

← برگشت

از پاسخ شما سپاسگزاریم. ✨

 

Facebook
Twitter
Telegram
WhatsApp

ثبت نام / ورود

0
افکار شما را دوست داریم، لطفا نظر دهید.x