بررسی معایب و روش آب بندی دال و بام های صنعتی و مسکونی

بررسی معایب و روش آب بندی دال و بام های صنعتی و مسکونی
2541 1394/11/10

بررسی معایب و روش آب بندی دال و بام های صنعتی و مسکونی

تراوش از دال بتنی در کف ها احتمال دارد در شرایط زیر رخ دهد:

1.      زمانی که کف برای مشاغل "مرطوب" استفاده می شود (مشاغلی که با آب سر و کار دارند).

2.      در تراس ها و مسیرهای دسترسی معلق خارجی

3.      در نواحی پارک در پارکینگ های طبقاتی اتومبیل

1-1-1-1-        مشاغل مرطوب

زمانی که کفی برای یک مشاغل "مرطوب" استفاده می شود، مایع ریخته شده بایستی از کف شسته شود چنین تراوشی عمدتاً از درزهای معیوب اتفاق می افتد. این در حالی است که سایر محلها می بایست مورد بررسی قرار گیرند که ترکی در دال کف، در امتداد کانال های زهکشی و اطراف آبکندها و دریچه های آدم رو و سایر قسمتهایی که به دال کف نفوذ می کنند، وجود نداشته باشد.

بدون توجه به آنچه گفته شد، انجام شغلی که تاثیر دراز مدت رضایت بخش داشته باشد، بسیار دشوار خواهد بود.

گاهی اوقات، تراوش، خاصیت خورندگی در بتن ایجاد نموده و هر عیبی در کف که به مایع خورنده اجازه نفوذ به بتن را بدهد، شدت حمله را افزایش خواهد داد. مشاغلی همچون فراورده های غذایی، لبنیات و مشابه آن. در چنین مواردی، کل سطح دال کف می بایست با رویه ای که در برابر مواد شیمیایی مقاوم و نیز ضد آب باشد، با شیب مناسب (متعارف 1 به 80) در کانال های کف با طراحی درست، ریخته شود. اگر شیب و/ یا زهکشی کافی نباشد، آنگاه توصیه می شود که کارهای اصلاحی شامل تعمیر تمامی نقاط تراوش انجام پذیرد.

در چنین مشاغلی، "جمع شدن آب" اغلب منبع شکایت می باشد که جلوگیری یا حذف آن بسیار دشوار است.

در حالیکه شیب 1 به 40 (25 میلیمتر به 1 متر) برای جلوگیری از "جمع شدن آب" کافی به نظر
می رسد، اما به ظاهر شیب تندی برای ایمنی کارگرانی که مشغول کارند ایجاد می نماید، شیب مذکور در عین حال می بایست صاف بوده تا به تمیز شدن مناسب کمک نماید. شیب 1 به 80
(25 میلیمتر به 2 متر) در حالیکه خطری برای کارگران ندارد، تضمین کننده خروج موثر آب می باشد. ذکر این نکته ضروری است که حتی عمق 1 میلیمتر آب بر روی کف نیز قابل رویت بوده و اغلب با عنوان "استخری از آب " توصیف می گردد. برخی نقطه نظرها درباره کف های لغزنده در بخش 8-2-5 این فصل ارائه شده است.

1-1-1-2-       تراس ها و مسیرهای دسترسی خارجی معلق

تعمیر ترک ها و درزهای معیوب در آنچه که تحت عنوان "کف های خشک" از آن یاد می شود، به ترتیب در بخش های 8-2-6 و 8-2-7 ارائه شده است. نظراتی که در ادامه می آیند، برای وقتی که قرار است ترکها و درزها در برابر عبور آب مقاوم باشند، به کار می روند:

a)      ترکها

این ترکها عمود بر دال ایجاد شده و احتمالاً ناشی از انقباض حرارتی در سال های اولیه عمر بتن
می باشد که در چنین حالتی، به صورت موازی با آماتور اصلی خواهند بود. تراس ها و مسیرهای خارجی طره ای مستعد این نوع ترک خوردگی می باشند (شکل 8-3).

تراس ها و مسیرهای دسترسی معمولاً از پوششهای ضد آب نظیر آسفالت با ملات قیر یا ترکیب پلی اورتان ساخته می شوند. زمانی که تراوش رخ می دهد، بدان معناست که غشای ضد آب
آسیب دیده یا تخریب  شده است.

به منطور تعمیر واقعاً موثر این ترکها، لازم است تا تعمیر از سطح فوقانی دال انجام گیرد که این تعمیر شامل حذف پوشش در امتداد خط ترک با حداقل 50 میلیمتر در هر طرف می باشد. اگر تعمیر از سطح فوقانی عملی نباشد، در آن صورت تعمیراز زیر طاق دال می بایست انجام شود.

ترکهای برش خورده با عرض 15 میلیمتر، نباید عمقی کمتر از 25 میلیمتر (ترجیحاً 40 میلیمتر) داشته باشند. این ترک ها با هوای تحت فشار تمیز شوند. در هر طرف نیز پوشش آستر و نیز ملات تعمیری با کمچه کشیده می شود. ملات تعمیری می تواند رزین اپوکسی و ماسه ریز دانه باشد؛ چرا که ترکهایی از این نوع معمولاً کاملاً استاتیک و ساکن هستند.

برای مقابله با تراوش صورت گرفته در سایر ترکها نیز به همین شیوه می توان عمل نمود. اما مصالح پر کننده ترک در صورت "زنده" بودن آن می بایست انعطاف پذیر باشند.

در موارد خاص، تزریق در ترک حل رضایت بخشی خواهد بود. در این خصوص به  فصل 6، بخش 6-3 مراجعه نمائید.

 

 

 

 

 

 

شکل ‏83: نمایی از ترکهای انقباضی حرارتی در زیر طاق دال تراس. ناظر: پروفسور بی. پی. هوگز، دانشگاه بیرمنگام.

 

b)      درزها

روش اساسی تعمیر مشابه آنچه در این فصل در بخش 8-2-7 ارائه کردیم، می باشد. در این روش ممکن است نیاز باشد تا هر دو طرف درز را در کل طول آن برجسته نموده و از آب بند انعطاف پذیری استفاده نماییم که پیوند خوبی با طرفین بازسازی شده درز داشته باشد.

برای ساختمان با کلاس بالا، ممکن است نصب سیستم های درز مکانیکی مخصوصی مطلوب باشد که در مورد آن در بخش بعد در قسمت پارکینگهای طبقاتی اتومبیل بحث خواهیم نمود.

 

اگر شاهد جابجایی های مداومی در درزهای انقباضی و نیز رهاسازی تنش باشیم، آنها نیز نیاز به مصالح
آب بند انعطاف پذیری دارند. اگر هیچ جابجایی صورت نگیرد،  می توان از ملات صلب یا نیمه صلب استفاده کرده و درز را در حقیقت قفل نمود.